من الان طبق برنامه ریزی یک ساله م برای تولد سی سالگیم باس سوار هواپیمایی میبودم که منو به شدت دور کنه از بُعد جغرافیایی هم اکنونم تا سی سالگی در جغرافیایی جدید و حالی احسن شروع بشه ، اما نشستم تو سال

شده بخوای هوا رو ذخیره کنی بس که خوبه؟ شده بخوای یه عطر رو تو حافظه ت ذخیره کنی ، جوری که بشه هر وقت بخوای با یه دکمه فراخوانش کنی و لذتشو بکشی تو سینه ت.شده بخوای یه طعم زیر دندونت ذخیره کنی برای ال

سه روز مونده به سی سالگی! خودمو از شش تا نه صبح هر جایی متصور بودم الا نشستن پای درس و بحث و جزوه نویسی :) چه سی طرب انگیزی در راه باشه آخه!

اگه بگم دیشب نقطه عطف زندگیم بود دروغ نگفتم؛ پانزده ماه زندگی گذشته و اتفاقاتی که منو سنجاق میکرد به خوب و بد گذاشتم دم در که بره! تمرین بسه دیگه باید عمل کرد! باید یاد گرفت زندگی ینی چی! تا کجا میخوا

همین الان خیلی غیر لاکچری جمع کردم تو فشردگی محض زمانی؛ خیلی فشرده طور برم به سمت یه جغرافیای جدید ، طی سی ساعت ، سی ساله بشم و برگردم :) سلام به میگرن همراه همیشگی که اینجا هم نامردی نکرده و دنبالم اومده

بگم از ارادت به کهن بوم قزوین که وجب به وجبش دلنشینه و هر تیکه ش جوری تو قلب آدم خونه میکنه که آدم یاد رشته های پوست پرتقال تو قیمه نثار میفته اصلاً. مگه میشه میهمان قزوین بود و قیمه نثار نوش نکرد، جای شما خالی ناهاری که میهمان رستوران حاج معین بودم با فضای دلچسب مثل خود قزوین :)

نشستم تو طبقه سوم یه فودکورت در واپسین غروب بیست و نه سالگی!اول قرار بود تولد سی سالگی تهران باشم ، بعدتر شد بندرعباس ، بعد هم مشهد و حالا هیچ کدوم من تولد سی سالگی میهمان قزوین دلنشینم :) دیشب و امرو

ببین چطور سی ساله شدم! به لطف دولت فخیمه ای که بیش از ده روز اینترنت رو قطع کردن ، پست تولدم با تاخیر ثبت میشه در جمعه هشتم آذر نود و هشت ، اما چون خوشی من به وابسته به این چیزا نیس ؛ سی سالگیم مبارک :)

تو تنفس بین جلسات مون تعداد خیلی از آقایون سیگار میکشن! من همیشه همین بین میرم نماز خونه هم نماز بخونم هم نفسی تازه کنم و آبی بخورم ، امروز بخاطر گرمای زیاد رفتم نزدیک پنجره نمازخونه ، با پنجره باز نم

سخت است تمام دنیای کسی باشی! هیچ حق غروب نداری و این سختیِ ماجراست!